Vers van de pers: Ik, jij, wij

Een groot deel van de zomer van 2020 werkten mijn duo-vertaalster Dorette Zwaans en ik aan de Nederlandse vertaling van Vittorio Lingiardi’s Io, tu, noi. En 24 september was het zover, Ik, jij, wij verscheen bij Uitgeverij JEA.

Onze eerste vertaling van een non-fictieboek. Een ontzettend interessant boek over het samenleven met de anderen en met jezelf. In deze tijden waarin we veel tijd in en rondom huis doorbrengen met onszelf en onze huisgenoten, is dit psychologisch getinte boek een ideaal hulpmiddel om te reflecteren op hoe we met onszelf en anderen omgaan.

Vittorio Lingiardi is psychiater en psychoanalyticus en heeft al veel boeken geschreven over zijn vakgebied. Anders dan je misschien verwacht bij een academicus, is dit boek geen droge kost, maar juist prettig losjes geschreven. Het is alsof Lingiardi tegenover je zit en met een goed glas wijn of een lekkere espresso zijn ideeën uiteenzet.

Het boek ligt nu in de boekhandel, dus grijp je kans en sluit aan bij dit gesprek!

Vers van de pers: Giftige tongen

Vorig jaar verscheen bij Xander Uitgevers Een fatsoenlijke familie van Rosa Ventrella en dit jaar is Giftige tongen uitgekomen. Opnieuw een prachtige roman over het wel en wee van een arme boerenfamilie in Puglia, die ik  samen met Dorette Zwaans heb mogen vertalen.

Rosa Ventrella neemt ons mee naar de Tweede Wereldoorlog in Zuid-Italië. De zusjes Teresa en Angelina groeien op in een arme boerenfamilie. De twee meisjes hadden niet meer kunnen verschillen: Teresa is stil en kwetsbaar en Angelina is uitbundig en onbeschaamd. En waar Teresa kiest voor veiligheid, verliest Angelina zich liever in de sprookjes in haar hoofd, met verstrekkende gevolgen.

Giftige tongen is nu verkrijgbaar bij de boekhandel!

Terug van weggeweest en drie nieuwe boekvertalingen rijker

Eind juni 2018 plaatste ik mijn laatste blogpost, met de mededeling dat ik er een paar maanden tussenuit ging om me voor te bereiden op onze nieuwste act. Inmiddels zijn we dik anderhalf jaar verder. We kunnen dus wel stellen dat deze nieuwe act behoorlijk wat invloed heeft gehad op mijn blogritme. Het voordeel is dan wel weer dat ik veel leuks te vertellen heb in deze post.

Een vertaalster, een koffiebrander, een labrador en een baby

Begin augustus 2018 is onze zoon geboren en ons leven stond de eerste tijd vooral in het teken van onze nieuwe gezinsdynamiek. Wij wennen aan de baby, de baby wennen aan ons, de hond wennen aan de baby en de baby wennen aan de hond. En met succes, want de baby is nu een gelukkige dreumes die bij tijd en wijle net zo ondeugend is als de hond.

Natuurlijk zijn we niet alleen aan het wennen, keten, verbouwen en verhuizen geweest, maar heb ik ook de tijd gevonden om drie boeken te vertalen die allemaal in 2019 verschenen zijn.

Een fatsoenlijke familie

Direct na mijn verlof mocht ik samen met mijn duo-vertaalster Dorette Zwaans voor Xander uitgevers aan de slag met een ontroerende familiesaga. Een fatsoenlijke familie is de Nederlandse vertaling van Storia di una famiglia perbene van Rosa Ventrella. Het verhaal speelt in een arme wijk in Bari, in de jaren tachtig van de vorige eeuw en vertelt over Maria. Maria is een buitenbeentje en brengt haar tijd het liefst door met haar beste vriend, Michele, wiens familie berucht is in de buurt. Je wordt als lezer meegezogen de wijk in en probeert samen met Maria te ontsnappen uit de uitzichtloze wereld van haar jeugd. Een genot om te vertalen!

Een brief met vlechtjes

Mijn duo-vertaalster Dorette vertaalt niet alleen, maar heeft ook haar eigen uitgeverij, La zeta. Samen met haar heb ik Een brief met vlechtjes vertaald, geschreven door Christian Antonini. Een geweldig jeugdboek vol avontuur, filosofie en vriendschap. Joanna wordt in 1914 door haar vader in Mexico op de trein gezet terug naar Amerika. Ze reist alleen niet als passagier met een kaartje, maar als brief met postzegels en al. Op de trein sluit ze vriendschap met de reizigers en het treinpersoneel en dat rijdt de trein pardoes de Mexicaanse revolutie binnen. Het startschot voor een denderend avontuur. Dit spannende boek is niet alleen leuk voor kinderen, maar ook voor volwassenen!

Jacht op de schat

Samen met Hilda Schraa vertaalde ik voor Serena Libri Jacht op de schat van Andrea Camilleri, dat net na zijn dood in Nederland verscheen. Een heerlijk verhaal met de brommerige en eigenwijze commissaris Montalbano in de hoofdrol. Hij heeft dit keer geen moord op te lossen, maar wordt op schattenjacht gestuurd door een onbekende briefschrijver. Met behulp van de onnavolgbare Catarella, de trouwe Fazio en Augello volgt hij de aanwijzingen die in de vorm van rijmpjes en puzzels worden aangeleverd. Een spannend en vermakelijk boek.

Ik heb dus niet stilgezeten het afgelopen anderhalf jaar. En ook de laatste tijd heb ik me niet hoeven vervelen. Samen met Dorette heb ik aan een nieuwe vertaling voor Xander uitgevers gewerkt en momenteel zijn we weer bezig met een nieuw jeugdboek voor La zeta. Thuis gaat ook alles onverminderd door en ren ik elke dag met veel plezier achter de dreumes en de labrador aan. The Boss en the King of fun and trouble!

Twee nieuwe boekvertalingen en er een paar maanden tussenuit

De afgelopen tijd is er veel gebeurd. Onze altijd vrolijke labradorpuber haalde twee diploma’s en groeide als kool. We verhuisden tijdelijk naar een appartement aan de rand van de stad i.v.m. de grootschalige verbouwing van ons huis in het centrum. Ik vertaalde talloze teksten, waaronder twee boeken, rondde de specialisatie Fantasy en Science Fiction aan de Schrijversacademie af en werkte ondertussen hard aan een nieuw, spannend project.

De verloren brief

Samen met Dorette Zwaans vertaalde ik De verloren brief van Cristina Caboni (La rilegatrice di storie perdute) voor Xander Uitgevers. Een ontzettend leuke vertaalklus waarin we onze creativiteit helemaal kwijt konden. Het is het verhaal van Sofia, een boekbindster die geïnspireerd door Clarices brieven van 200 jaar eerder haar leven eindelijk durft in te richten zoals ze dat zelf wil. Het perfecte boek voor deze zomer!

De mantel van astrakan

Met Hilda Schraa werkte ik aan De mantel van astrakan van Piero Chiara (Il cappotto di astrakan) voor Serena Libri. Dit bijzondere boek van de schrijver uit Luino aan het prachtige Lago Maggiore verschijnt in oktober 2018. Het is het intrigerende verslag van een verblijf in het Parijs van de jaren vijftig, met een verrassende ontknoping.

gezinsuitbreiding

En in de tussentijd groeit onze Elvis vrolijk door in mijn buik. Eind juli verwachten we ons eerste kind en veranderen we van een dynamisch trio in een vrolijk kwartet: de koffiebrander, de vertaalster, the Boss en the King. Op zo’n veelbelovende act moet je je wel voorbereiden, dus ben ik vanaf deze week met verlof tot half november. Mocht je in de tussentijd een vertaling nodig hebben, dan kan ik je mijn collega’s van het Netwerk Vertalers Italiaans van harte aanbevelen. En graag tot in november!

Rianne leest: ‘Lo strano viaggio di un oggetto smarrito’ van Salvatore Basile

‘Sei tu che mi cambi i colori alla vita.’
[‘Jij verandert de kleuren in mijn leven.’]

Vorig jaar stond mijn tijdlijn op Twitter ineens vol met berichten over de langverwachte roman van Salvatore Basile: Lo strano viaggio di un oggetto smarrito [De vreemde reis van een verloren voorwerp] en ik was direct geïntrigeerd. Waar zou een roman met zo’n titel over gaan? Vast niet over de afdeling verloren voorwerpen van de Italiaanse spoorwegen, toch? Ik reserveerde het boek direct via ibs.it en telde verwachtingsvol de dagen tot het boek bezorgd zou worden. Een aantal weken later zat ik met het boek in de zon op ons dakterras en maakte ik een vreemde reis.

Op een klein stationnetje

Michele woont op het kleine station van Miniera di Mare. ‘s Morgens vertrekt van dit station de trein naar de grote stad, om ‘s avonds weer terug te keren. Vroeger was de vader van Michele was daar de stationschef en Michele is hem opgevolgd. Nu er zoveel is geautomatiseerd, houdt Michele zich vooral bezig met het verzamelen van de voorwerpen die door de reizigers zijn achtergelaten. In zijn kleine huisje heeft hij een kamer ingericht speciaal voor die voorwerpen, want ze worden toch nooit opgehaald. Totdat op een dag Elena voor zijn neus staat, op zoek naar de jas die ze in de trein heeft laten liggen. En zij zet Micheles leven op zijn kop.

De kleuren van het leven

Salvatore Basile woont in Rome en werk daar als scenarioschrijver en regisseur. Lo strano viaggio is zijn debuutroman en het boek leest als een film. Basile weet in een paar zinnen allesomvattende beelden te schetsen, waarin kleuren een grote rol spelen. Elena gelooft namelijk dat iedereen zijn eigen kleur heeft, die als een sterrenbeeld veel vertelt over wie je bent, maar Michele is nog kleurloos. Sinds het vertrek van zijn moeder is hij vastgeroest in zijn dagelijkse routine en komt hij het station niet meer af. Zijn kennismaking met Elena zet hem er toe aan om op zoek te gaan naar zijn moeder en uiteindelijk naar zijn kleur. Op zijn reis ontmoet hij allerlei mensen die hem op soms onnavolgbare wijze levenslessen meegeven. Regelmatig zat ik met een brok in mijn keel, om vervolgens weer te moeten grinniken om de rare fratsen van Michele. Lo strano viaggio di un oggetto smarrito is grappige, liefdevolle, ontroerende, vreemde reis die we allemaal zouden moeten maken.

Lo strano viaggio di un oggetto smarrito – Salvatore Basile, Garzanti, 2016.

Een vertaalster, een koffiebrander en een labrador

Het zou zomaar de titel van een boek kunnen zijn. Een komisch boek waarschijnlijk. Of een fantasyboek, waarin het drietal op een queeste gaat om de wereld te redden. Of een thriller, met een seriemoordende labrador, een koffiebrander die zijn boontjes brandt in mensenvet en een vertaalster met kannibalistische neigingen. Een gouden trio.

Bruce op de bank, net 7 weken oud.

De werkelijkheid is een stuk normaler. Mijn koffiebrander brandt zijn boontjes gewoon in een grote oranje brander, ik taal niet naar een stukje mensenlever en Bruce, onze labradorpup, heeft het alleen op veters en sokken gemunt, maar niet per se op de mensen die daaraan vastzitten.

Uitgeteld na het spelen.

Sinds 13 september delen wij ons huis met een vrolijke, speelse, ondeugende, knuffelige viervoeter: Bruce, de zwarte labrador. Onze dagen staan niet meer alleen in het teken van tekst en koffie, maar ook van trekspelletjes, uitlaatrondjes, socialiseren, corrigeren, belonen en knuffelsessies. Bruce is niet de enige die elke dag weer nieuwe dingen leert, ook voor ons gaat een wereld open. Beetje bij beetje leren wij onze kleine boss kennen en hij ons. Bruce en wij zijn aan een nieuw avontuur begonnen. Een avontuur dat voor veel schrijfinspiratie zorgt, dus hou mijn blog in de gaten voor verhalen over de belevenissen van het gouden trio.

Met zijn nieuwste verovering, 10 weken oud.

Rianne leest: ‘Canti delle terre divise’ van Francesco Gungui

Een paar jaar geleden kocht ik in Italië Inferno, deel 1 van een nieuwe young adult trilogie Canti delle terre divise [Canto van de verdeelde werelden] van Francesco Gungui. Francesco debuteerde met een boek waarin hij recepten en verhalen combineerde. Hij verwierf daarna nationale bekendheid in Italië met zijn jongerenroman Mi piaci così [Zo vind ik je leuk] en I canti delle terre divise is zijn eerste fantasyreeks.

De hemel, De louteringsberg en de hemel

De serie speelt zich af in een dystopische wereld. Europa is een grote ommuurde stad, waar de inwoners twee opties hebben: armzalige en gevaarlijke baantjes aannemen om rond te komen of in dienst bij de allerrijksten in Paradiso. Maar als je de autoriteiten, de Oligarchie, op welke wijze dan ook trotseert, wacht je een definitieve gevangenis:  Inferno (hel). Deze gevangenis ligt op een vulkanisch eiland ver buiten de bewoonde wereld en is opgebouwd volgens de hel die Dante Alighieri ontwierp in zijn Divina Commedia. Elk vergrijp heeft een passende straf.
In de trilogie staan Alec en Maj centraal. Hij komt uit Europa en werkt als tuinman in de villa van de familie van Maj. Als Maj valselijk beschuldigd wordt van een misdrijf en naar Inferno gestuurd wordt, gaat Alec vrijwillig mee.

Inferno

Alec en Maj proberen te overleven in Inferno en zijn vastbesloten om te ontsnappen, maar dat is nog niet zo makkelijk. Inferno blijkt een wereld op zich te zijn met zijn eigen regels en inwoners. Zo zijn er de Amazones, een groep jonge vrouwen geleid door hun koningin, die de scepter zwaaien over hun eigen stukje Inferno. En ze ontmoeten Jorgos, een klein jongetje dat niet praat. Na veel hachelijke avonturen weten Alec en Maj uiteindelijk te ontsnappen uit de gevangenis, maar waar moeten ze heen?

Purgatorio

Opgejaagd door de Oligarchie komen Alec en Maj in Purgatorio, een plek die voor iedereen verborgen is gebleven en waar de rebellen een coup aan het plannen zijn. Om geaccepteerd te worden in deze samenleving moeten Alec en Maj zich bewijzen. En ze slaan ieder hun eigen pad in. Zo wordt Alec uiteindelijk de nieuwe leider van de Oligarchie, terwijl Maj met de rebellen voor een vrij Europa vecht.

Paradiso

Maj en Alec staan lijnrecht tegenover elkaar. Alec reist af naar Amerika, een relatief onbekend werelddeel waar nog vrijheid lijkt te zijn, en Maj blijft doorvechten met de rebellen. Dan barst de grote eindstrijd los. Weet Alex de juiste keuze te maken?

Dystopische Dante?

Ik kocht het eerste deel in de veronderstelling dat het een soort YA-hervertelling van Dantes Divina Commedia zou zijn. Dat is het niet. Er komen wel veel elementen uit Dantes epos terug in de serie, maar daar houdt de vergelijking op. Francesco Gungui heeft zijn eigen dystopische wereld gecreëerd en hij maakt daarbij gebruik van de welbekende kloof tussen arm en rijk. Qua opzet doet deze serie denken aan veel andere YA-series. Er is een liefdesverhaal, er wordt gevochten voor idealen en jonge mensen staan centraal. Toch heeft deze serie ook genoeg elementen die ervoor zorgen dat het verhaal je verrast. Voor lezers die bekend zijn met Dantes beeld van het hiernamaals, is het erg leuk om te lezen hoe de schrijver dit verwerkt heeft in zijn wereld. Voor lezers die gefascineerd zijn door dystopische werelden en niet vies zijn van wat gruwelijkheden, biedt deze serie angstaanjagende en verontrustende beelden, maar ook hoop. En een mooi liefdesverhaal doet het altijd goed. Bovendien schrijft Francesco erg prettig en lezen de boeken fijn weg.

Rianne leest: ‘L’anno che non caddero le foglie’ van Paola Mastrocola

Begin deze maand las ik een prachtig filosofisch sprookje: L’anno che non caddero le foglie [Het jaar waarin de bladeren niet vielen] van Paola Mastrocola. Dit is het eerste boek dat ik van deze schrijfster heb gelezen, maar zeker niet het laatste.

Paola Mastrocola is lerares Italiaans op het vwo in Turijn en schrijft daarnaast boeken voor kinderen en volwassenen. Ze debuteerde in 2000 met La gallina volante [De vliegende kip], dat drie prijzen heeft gewonnen. En ook de boeken die ze daarna publiceerde, vielen in de prijzen. De verhalen van de Italiaanse schrijfster zijn herkenbaar voor zowel kinderen als volwassenen. Aan de hand van op het oog onbetekenende gebeurtenissen beschrijft ze filosofische gedachtegangen en diepgaande emoties en altijd met een licht komische ondertoon.

In 2016 verschenen bij Ugo Guanda Editore, Milaan.

 

L’anno che non caddero le foglie

Het is herfst en de bladeren vallen van de bomen, tenminste, dat zouden ze moeten doen, maar ze blijven koppig zitten waar ze zitten. De kleine Federico maakt zich zorgen, want hoe moet hij nou slidings maken zonder bladeren? De tuinman komt zonder werk te zitten en het verlegen eekhoorntje Squirri baalt, want nu kan ze haar grote liefde, Volpo de vos, niet bespieden. Verlegen als ze is, durft ze zich niet te laten zien en bekijkt ze hem van een veilig afstandje. Maar nu zitten de bladeren ervoor en hoort ze hem alleen basketballen. Kan ze genoeg moed verzamelen om op onderzoek uit te gaan?
Er is er één die weet waardoor de bladeren niet vallen: de wind, die overal blaast en alle verhalen kent. Hij weet dat er een liefdesverhaal achter zit.

Op het eerste gezicht lijkt het een luchtig sprookje, maar er zit ook een filosofische kant aan dit verhaal. Paola Mastrocola roept vragen op over geluk, het lot en de noodzaak van natuurwetten. Je leeft intens mee met Squirri, maar ook met Lina, het blaadje dat zich vastklampt aan de liefde. En je vraagt je af: welke gevolgen heeft het als oeroude natuurwetten betwist worden en wanneer voel je je genoodzaakt dat te doen?

Het is een boek voor jong en oud, dat je aan het denken zet en even meeneemt naar een andere wereld, waarin de bladeren niet vallen.

Vers van de pers: Lijken in de kast

Vorig jaar verscheen in oktober De galerijflat bij Serena Libri en dit jaar heb ik samen met Hilda Schraa het tweede deel mogen vertalen, Lijken in de kast, dat dit weekend debuteert op de Nieuwe Boekenbeurs in de Nicolaï-kerk.

Francesco Recami neemt ons mee terug naar de galerijflat in Milaan, waar de bewoners weer de vreemdste dingen beleven.
Amedeo Consonni krijgt van een oude vriend een hoekkast aangeboden, waar naar het schijnt heuse lijken in zitten. Meneer De Angelis’ leven komt op zijn kop te staan door een BMW Z3. Angela Mattioli staat te popelen om haar levensgeschiedenis aan Amedeo te vertellen. Claudio Giorgi smeedt ingewikkelde complotten waarin een fles Talisker centraal staat. En juffrouw Mattei-Ferri komt ogen en oren tekort om alle gebeurtenissen in de galerijflat vast te leggen.

Op haar vaste plek voor het raam had juffrouw Mattei-Ferri de gebeurtenis in slow motion geregistreerd en vastgesteld dat die man, meneer Amedeo Consonni, voor de deur was blijven staan van appartement nummer 9, dat van mevrouw Erika. Nee hè, dat niet, dat kon echt niet, dat die schuinsmarcheerder in onderbroek aanklopte bij iemand die vijfendertig jaar jonger was dan hij! Nee echt, dat ging te ver.

Lijken in de kast ligt vanaf 27 september in de winkel en is natuurlijk ook direct bij Serena Libri te bestellen.

2 boekvertalingen en een bruiloft

De afgelopen maanden heb ik mijn website eigenlijk een beetje links laten liggen. Gelukkig zijn daar drie heel goede redenen voor.

Dralon

Samen met collegavertaalster Dorette Zwaans ben ik op avontuur in de omgekeerde wereld van Dralon. Een wereld vol stokoude en ondeugende tovenaars, vreemde postbodes, welkomstschoenen, raadsels en betoverde klokken.

Dralon is geschreven door M.C. Willems, het pseudoniem van Mila Torro, een Italiaanse illustratrice met een onuitputtelijke fantasie die een aantal jaar geleden heeft besloten haar schrijversdroom waar te maken. Het boek vertelt over drie Londense kinderen die samen met een eigenzinnige wetenschapster de sterfelijke wereld en de omgekeerde wereld moeten redden van een verschrikkelijke tovenaar. Ze beleven de waanzinnigste avonturen en ontmoeten de vreemdste figuren. Een heerlijk boek om te lezen en om te vertalen!

lijken in de kast

Van Dralon reisde ik regelmatig naar een niet nader gespecificeerde galerijflat in Milaan, voor het vervolg op Recami’s De galerijflat. Samen met een andere collegavertaalster, Hilda Schraa, heb ik intens meegeleefd met het wel en wee van meneer Consonni, meneer De Angelis, Juffrouw Mattei-Ferri en de andere bewoners van de galerijflat in Lijken in de kast. Dit spannende, grappige en meeslepende vervolg verschijnt eind oktober bij Serena Libri en is zeker de moeite waard. Meer informatie volgt snel, maar je kunt vast een kijken nemen bij de uitgeverij.

Een bruiloft

En als ik niet in Dralon of in de galerijflat was, was ik druk bezig mijn eigen bruiloft te plannen. Op 8 augustus vieren mijn koffiebrander en ik de liefde, na 15 jaar verkering en 5 jaar Las Vegas wedded bliss. Van ringen tot een jurk, van een trouwtaart tot een DJ, inmiddels hebben we bijna alles van ons lijstje af kunnen strepen en zijn we nu vooral aan het aftellen. De dag na het grote feest stappen we in de trein voor een huwelijksstedentrip naar Berlijn. Dus tussendoor probeer ik ook mijn Duits bij te schaven!