Rianne leest: ‘Lo strano viaggio di un oggetto smarrito’ van Salvatore Basile

‘Sei tu che mi cambi i colori alla vita.’
[‘Jij verandert de kleuren in mijn leven.’]

Vorig jaar stond mijn tijdlijn op Twitter ineens vol met berichten over de langverwachte roman van Salvatore Basile: Lo strano viaggio di un oggetto smarrito [De vreemde reis van een verloren voorwerp] en ik was direct geïntrigeerd. Waar zou een roman met zo’n titel over gaan? Vast niet over de afdeling verloren voorwerpen van de Italiaanse spoorwegen, toch? Ik reserveerde het boek direct via ibs.it en telde verwachtingsvol de dagen tot het boek bezorgd zou worden. Een aantal weken later zat ik met het boek in de zon op ons dakterras en maakte ik een vreemde reis.

Op een klein stationnetje

Michele woont op het kleine station van Miniera di Mare. ’s Morgens vertrekt van dit station de trein naar de grote stad, om ’s avonds weer terug te keren. Vroeger was de vader van Michele was daar de stationschef en Michele is hem opgevolgd. Nu er zoveel is geautomatiseerd, houdt Michele zich vooral bezig met het verzamelen van de voorwerpen die door de reizigers zijn achtergelaten. In zijn kleine huisje heeft hij een kamer ingericht speciaal voor die voorwerpen, want ze worden toch nooit opgehaald. Totdat op een dag Elena voor zijn neus staat, op zoek naar de jas die ze in de trein heeft laten liggen. En zij zet Micheles leven op zijn kop.

De kleuren van het leven

Salvatore Basile woont in Rome en werk daar als scenarioschrijver en regisseur. Lo strano viaggio is zijn debuutroman en het boek leest als een film. Basile weet in een paar zinnen allesomvattende beelden te schetsen, waarin kleuren een grote rol spelen. Elena gelooft namelijk dat iedereen zijn eigen kleur heeft, die als een sterrenbeeld veel vertelt over wie je bent, maar Michele is nog kleurloos. Sinds het vertrek van zijn moeder is hij vastgeroest in zijn dagelijkse routine en komt hij het station niet meer af. Zijn kennismaking met Elena zet hem er toe aan om op zoek te gaan naar zijn moeder en uiteindelijk naar zijn kleur. Op zijn reis ontmoet hij allerlei mensen die hem op soms onnavolgbare wijze levenslessen meegeven. Regelmatig zat ik met een brok in mijn keel, om vervolgens weer te moeten grinniken om de rare fratsen van Michele. Lo strano viaggio di un oggetto smarrito is grappige, liefdevolle, ontroerende, vreemde reis die we allemaal zouden moeten maken.

Lo strano viaggio di un oggetto smarrito – Salvatore Basile, Garzanti, 2016.

Een vertaalster, een koffiebrander en een labrador

Het zou zomaar de titel van een boek kunnen zijn. Een komisch boek waarschijnlijk. Of een fantasyboek, waarin het drietal op een queeste gaat om de wereld te redden. Of een thriller, met een seriemoordende labrador, een koffiebrander die zijn boontjes brandt in mensenvet en een vertaalster met kannibalistische neigingen. Een gouden trio.

Bruce op de bank, net 7 weken oud.

De werkelijkheid is een stuk normaler. Mijn koffiebrander brandt zijn boontjes gewoon in een grote oranje brander, ik taal niet naar een stukje mensenlever en Bruce, onze labradorpup, heeft het alleen op veters en sokken gemunt, maar niet per se op de mensen die daaraan vastzitten.

Uitgeteld na het spelen.

Sinds 13 september delen wij ons huis met een vrolijke, speelse, ondeugende, knuffelige viervoeter: Bruce, de zwarte labrador. Onze dagen staan niet meer alleen in het teken van tekst en koffie, maar ook van trekspelletjes, uitlaatrondjes, socialiseren, corrigeren, belonen en knuffelsessies. Bruce is niet de enige die elke dag weer nieuwe dingen leert, ook voor ons gaat een wereld open. Beetje bij beetje leren wij onze kleine boss kennen en hij ons. Bruce en wij zijn aan een nieuw avontuur begonnen. Een avontuur dat voor veel schrijfinspiratie zorgt, dus hou mijn blog in de gaten voor verhalen over de belevenissen van het gouden trio.

Met zijn nieuwste verovering, 10 weken oud.

Rianne leest: ‘Canti delle terre divise’ van Francesco Gungui

Een paar jaar geleden kocht ik in Italië Inferno, deel 1 van een nieuwe young adult trilogie Canti delle terre divise [Canto van de verdeelde werelden] van Francesco Gungui. Francesco debuteerde met een boek waarin hij recepten en verhalen combineerde. Hij verwierf daarna nationale bekendheid in Italië met zijn jongerenroman Mi piaci così [Zo vind ik je leuk] en I canti delle terre divise is zijn eerste fantasyreeks.

De hemel, De louteringsberg en de hemel

De serie speelt zich af in een dystopische wereld. Europa is een grote ommuurde stad, waar de inwoners twee opties hebben: armzalige en gevaarlijke baantjes aannemen om rond te komen of in dienst bij de allerrijksten in Paradiso. Maar als je de autoriteiten, de Oligarchie, op welke wijze dan ook trotseert, wacht je een definitieve gevangenis:  Inferno (hel). Deze gevangenis ligt op een vulkanisch eiland ver buiten de bewoonde wereld en is opgebouwd volgens de hel die Dante Alighieri ontwierp in zijn Divina Commedia. Elk vergrijp heeft een passende straf.
In de trilogie staan Alec en Maj centraal. Hij komt uit Europa en werkt als tuinman in de villa van de familie van Maj. Als Maj valselijk beschuldigd wordt van een misdrijf en naar Inferno gestuurd wordt, gaat Alec vrijwillig mee.

Inferno

Alec en Maj proberen te overleven in Inferno en zijn vastbesloten om te ontsnappen, maar dat is nog niet zo makkelijk. Inferno blijkt een wereld op zich te zijn met zijn eigen regels en inwoners. Zo zijn er de Amazones, een groep jonge vrouwen geleid door hun koningin, die de scepter zwaaien over hun eigen stukje Inferno. En ze ontmoeten Jorgos, een klein jongetje dat niet praat. Na veel hachelijke avonturen weten Alec en Maj uiteindelijk te ontsnappen uit de gevangenis, maar waar moeten ze heen?

Purgatorio

Opgejaagd door de Oligarchie komen Alec en Maj in Purgatorio, een plek die voor iedereen verborgen is gebleven en waar de rebellen een coup aan het plannen zijn. Om geaccepteerd te worden in deze samenleving moeten Alec en Maj zich bewijzen. En ze slaan ieder hun eigen pad in. Zo wordt Alec uiteindelijk de nieuwe leider van de Oligarchie, terwijl Maj met de rebellen voor een vrij Europa vecht.

Paradiso

Maj en Alec staan lijnrecht tegenover elkaar. Alec reist af naar Amerika, een relatief onbekend werelddeel waar nog vrijheid lijkt te zijn, en Maj blijft doorvechten met de rebellen. Dan barst de grote eindstrijd los. Weet Alex de juiste keuze te maken?

Dystopische Dante?

Ik kocht het eerste deel in de veronderstelling dat het een soort YA-hervertelling van Dantes Divina Commedia zou zijn. Dat is het niet. Er komen wel veel elementen uit Dantes epos terug in de serie, maar daar houdt de vergelijking op. Francesco Gungui heeft zijn eigen dystopische wereld gecreëerd en hij maakt daarbij gebruik van de welbekende kloof tussen arm en rijk. Qua opzet doet deze serie denken aan veel andere YA-series. Er is een liefdesverhaal, er wordt gevochten voor idealen en jonge mensen staan centraal. Toch heeft deze serie ook genoeg elementen die ervoor zorgen dat het verhaal je verrast. Voor lezers die bekend zijn met Dantes beeld van het hiernamaals, is het erg leuk om te lezen hoe de schrijver dit verwerkt heeft in zijn wereld. Voor lezers die gefascineerd zijn door dystopische werelden en niet vies zijn van wat gruwelijkheden, biedt deze serie angstaanjagende en verontrustende beelden, maar ook hoop. En een mooi liefdesverhaal doet het altijd goed. Bovendien schrijft Francesco erg prettig en lezen de boeken fijn weg.

Rianne leest: ‘L’anno che non caddero le foglie’ van Paola Mastrocola

Begin deze maand las ik een prachtig filosofisch sprookje: L’anno che non caddero le foglie [Het jaar waarin de bladeren niet vielen] van Paola Mastrocola. Dit is het eerste boek dat ik van deze schrijfster heb gelezen, maar zeker niet het laatste.

Paola Mastrocola is lerares Italiaans op het vwo in Turijn en schrijft daarnaast boeken voor kinderen en volwassenen. Ze debuteerde in 2000 met La gallina volante [De vliegende kip], dat drie prijzen heeft gewonnen. En ook de boeken die ze daarna publiceerde, vielen in de prijzen. De verhalen van de Italiaanse schrijfster zijn herkenbaar voor zowel kinderen als volwassenen. Aan de hand van op het oog onbetekenende gebeurtenissen beschrijft ze filosofische gedachtegangen en diepgaande emoties en altijd met een licht komische ondertoon.

In 2016 verschenen bij Ugo Guanda Editore, Milaan.

 

L’anno che non caddero le foglie

Het is herfst en de bladeren vallen van de bomen, tenminste, dat zouden ze moeten doen, maar ze blijven koppig zitten waar ze zitten. De kleine Federico maakt zich zorgen, want hoe moet hij nou slidings maken zonder bladeren? De tuinman komt zonder werk te zitten en het verlegen eekhoorntje Squirri baalt, want nu kan ze haar grote liefde, Volpo de vos, niet bespieden. Verlegen als ze is, durft ze zich niet te laten zien en bekijkt ze hem van een veilig afstandje. Maar nu zitten de bladeren ervoor en hoort ze hem alleen basketballen. Kan ze genoeg moed verzamelen om op onderzoek uit te gaan?
Er is er één die weet waardoor de bladeren niet vallen: de wind, die overal blaast en alle verhalen kent. Hij weet dat er een liefdesverhaal achter zit.

Op het eerste gezicht lijkt het een luchtig sprookje, maar er zit ook een filosofische kant aan dit verhaal. Paola Mastrocola roept vragen op over geluk, het lot en de noodzaak van natuurwetten. Je leeft intens mee met Squirri, maar ook met Lina, het blaadje dat zich vastklampt aan de liefde. En je vraagt je af: welke gevolgen heeft het als oeroude natuurwetten betwist worden en wanneer voel je je genoodzaakt dat te doen?

Het is een boek voor jong en oud, dat je aan het denken zet en even meeneemt naar een andere wereld, waarin de bladeren niet vallen.

Vers van de pers: Lijken in de kast

Vorig jaar verscheen in oktober De galerijflat bij Serena Libri en dit jaar heb ik samen met Hilda Schraa het tweede deel mogen vertalen, Lijken in de kast, dat dit weekend debuteert op de Nieuwe Boekenbeurs in de Nicolaï-kerk.

Francesco Recami neemt ons mee terug naar de galerijflat in Milaan, waar de bewoners weer de vreemdste dingen beleven.
Amedeo Consonni krijgt van een oude vriend een hoekkast aangeboden, waar naar het schijnt heuse lijken in zitten. Meneer De Angelis’ leven komt op zijn kop te staan door een BMW Z3. Angela Mattioli staat te popelen om haar levensgeschiedenis aan Amedeo te vertellen. Claudio Giorgi smeedt ingewikkelde complotten waarin een fles Talisker centraal staat. En juffrouw Mattei-Ferri komt ogen en oren tekort om alle gebeurtenissen in de galerijflat vast te leggen.

Op haar vaste plek voor het raam had juffrouw Mattei-Ferri de gebeurtenis in slow motion geregistreerd en vastgesteld dat die man, meneer Amedeo Consonni, voor de deur was blijven staan van appartement nummer 9, dat van mevrouw Erika. Nee hè, dat niet, dat kon echt niet, dat die schuinsmarcheerder in onderbroek aanklopte bij iemand die vijfendertig jaar jonger was dan hij! Nee echt, dat ging te ver.

Lijken in de kast ligt vanaf 27 september in de winkel en is natuurlijk ook direct bij Serena Libri te bestellen.

2 boekvertalingen en een bruiloft

De afgelopen maanden heb ik mijn website eigenlijk een beetje links laten liggen. Gelukkig zijn daar drie heel goede redenen voor.

Dralon

Samen met collegavertaalster Dorette Zwaans ben ik op avontuur in de omgekeerde wereld van Dralon. Een wereld vol stokoude en ondeugende tovenaars, vreemde postbodes, welkomstschoenen, raadsels en betoverde klokken.

Dralon is geschreven door M.C. Willems, het pseudoniem van Mila Torro, een Italiaanse illustratrice met een onuitputtelijke fantasie die een aantal jaar geleden heeft besloten haar schrijversdroom waar te maken. Het boek vertelt over drie Londense kinderen die samen met een eigenzinnige wetenschapster de sterfelijke wereld en de omgekeerde wereld moeten redden van een verschrikkelijke tovenaar. Ze beleven de waanzinnigste avonturen en ontmoeten de vreemdste figuren. Een heerlijk boek om te lezen en om te vertalen!

lijken in de kast

Van Dralon reisde ik regelmatig naar een niet nader gespecificeerde galerijflat in Milaan, voor het vervolg op Recami’s De galerijflat. Samen met een andere collegavertaalster, Hilda Schraa, heb ik intens meegeleefd met het wel en wee van meneer Consonni, meneer De Angelis, Juffrouw Mattei-Ferri en de andere bewoners van de galerijflat in Lijken in de kast. Dit spannende, grappige en meeslepende vervolg verschijnt eind oktober bij Serena Libri en is zeker de moeite waard. Meer informatie volgt snel, maar je kunt vast een kijken nemen bij de uitgeverij.

Een bruiloft

En als ik niet in Dralon of in de galerijflat was, was ik druk bezig mijn eigen bruiloft te plannen. Op 8 augustus vieren mijn koffiebrander en ik de liefde, na 15 jaar verkering en 5 jaar Las Vegas wedded bliss. Van ringen tot een jurk, van een trouwtaart tot een DJ, inmiddels hebben we bijna alles van ons lijstje af kunnen strepen en zijn we nu vooral aan het aftellen. De dag na het grote feest stappen we in de trein voor een huwelijksstedentrip naar Berlijn. Dus tussendoor probeer ik ook mijn Duits bij te schaven!

Rianne leest – ‘Il Mangianomi’ van Giovanni De Feo

Zo’n drie jaar geleden beloofde ik in een blogpost dat ik regelmatig mijn favoriete Italiaanse fantasyromans in het zonnetje zou zetten. Eindelijk maak ik die belofte waar!
Ik trap af met het duistere sprookje dat mijn hart heeft gestolen: Il Mangianomi van Giovanni De Feo (Salani Editore, 2010).

“Una caccia spietata in boschi d’incubo. Un horrer fiabesco, un viaggio nel nostro immaginario più oscuro.”

[“Een meedogenloze jacht in nachtmerrieachtige bossen. Een sprookjesachtige horror, een reis door onze donkerste verbeelding.”]

Deze zin was mijn eerste kennismaking met dit boek en het begin van een indrukwekkend leesavontuur. Il Mangianomi (De Nameneter) is het eerste libro di fantascienza van Giovanni De Feo. De in Genova geboren schrijver werkte eerst als scenarioschrijver en als docent op internationale scholen in Amsterdam en Londen. Zijn ervaring als scenarioschrijver werkt hem absoluut niet tegen in dit boek. De veelal duistere scènes zijn meeslepend beschreven en het is vaak net of je zelf in het Ducato di Acquaviva bent.

Namen zijn van levensbelang

Il Mangianomi staat centraal. Het is een ongrijpbaar wezen dat alles op zijn pad van zijn of haar naam ontdoet. Of het nu mensen, dieren, huizen of planten zijn. Als Il Mangianomi langs is geweest, weten ze geen van allen meer wie of wat ze zijn. Het is dan ook niet helemaal toevallig dat namen een belangrijke rol spelen in dit verhaal. Zo is daar Magubalik met zijn drie honden, Maag, Uba en Lik, de Conte (graaf) di Torrespacca, de valk Gringiasangue en de stad Città dei Nomi. (Wat een leuke uitdaging zou het zijn om die namen te vertalen voor een Nederlandse uitgave!) En stuk voor stuk raken ze hun naam kwijt aan Il Mangianomi. Stel je voor hoe het zou zijn om je naam kwijt te raken, want wie ben je zonder je naam? En wat als jij je naam niet kwijt bent, maar als de rest van de wereld jouw naam kwijt is, wat dan?

In dit boek onderzoekt De Feo deze existentiële vragen en dat onderzoek heeft hij in een fascinerend, duister fantasyverhaal gegoten. Al zijn personages heb ik in mijn hart gesloten, zelfs Il Mangianomi, want De Feo weet ook dit monster iets herkenbaars mee te geven.

Dankzij de soepele vertelwijze word je het verhaal ingezogen en groei je samen met Magubalik, de held van het verhaal, van einzelgänger naar held naar uitgestotene die uit moet vogelen wie hij nu eigenlijk is. Het is in feite een bildungsroman met alle ingrediënten van een spannend sprookje: een held, een jonkvrouw die gered moet worden, een schurk, hulp uit onverwachte hoek en dieren met menselijke eigenschappen.

Kortom, het boek is niet alleen een fijn tijdverdrijf, maar ook een reis, een ontdekkingstocht en een onderzoek naar identiteit.

Aankondiging: De galerijflat

Deze week verschijnt mijn derde boekvertaling voor Serena Libri: De galerijflat van Francesco Recami. Deze detective verscheen in 2011 als La casa di ringhiera bij Sellerio Editore in Italië en wordt in Nederland door Serena Libri Amsterdam uitgegeven.

 

Verzamelwoede en alcoholisten

Amedeo Consonni, gepensioneerd stoffeerder, woont in een galerijflat. In zijn vrije tijd houdt hij zich bezig met zijn verzameling nieuwsberichten over moordzaken. Hij ziet zichzelf inmiddels als een expert op dit gebied en waagt zich zelfs aan het oplossen van enkele van de gruwelijkste moordzaken. Zoals de zaak van de Sfinx: een amateuregyptoloog, een verzamelaar net als Consonni, wordt dood aangetroffen in zijn appartement en zijn stoffelijk overschot is in de houding van de Sfinx gepositioneerd. Wie de verantwoordelijke is, is een raadsel. Maar dat is niet het enige raadsel waar Consonni zich mee bezighoudt. Dichter bij huis, in de galerijflat, gebeuren ook geheimzinnige dingen. Zo is de alcoholverslaafde vader van Gianmarco en Margherita spoorloos verdwenen, lijkt de zoveelste ruzie tussen Erika en Antonio een fatale afloop te hebben en gedraagt De Angelis zich wel erg vreemd rondom zijn geliefde Opel. En vergeet Enrico niet, Consonni’s kleinzoon, die op de een of andere manier in deze kwalijke zaken verwikkeld raakt.

Ook de deur van het huis ernaast zat niet goed dicht, hij stond half open.
Het was behoorlijk donker in die kleine kamer, maar op een gegeven moment zag Enrico een compleet bezwete meneer,
die een mevrouw zonder broek en zonder ondergoed in een grote donkere vuilniszak probeerde te stoppen.

De galerijflat ligt vanaf 20 oktober in de boekhandel en is natuurlijk ook bij Serena Libri te bestellen.

Mooi, ruig en verrassend Sardinië

Na een lange en leuke vertaalzomer, vlieg ik begin september met mijn vriend naar Sardinië. Gewapend met de Lonely Planet, een e-reader vol boeken en een koffer vol zomerkleren beginnen we onze ontdekkingstocht. De afgelopen jaren hebben we Italië van onder tot boven verkend, met als absolute hoogtepunten onze vakanties op Sicilië en in Puglia, en we verheugen ons op dit nieuwe avontuur.

Nuoro, murales en strand

We vliegen van Amsterdam via Rome naar Cagliari. Op vliegveld Elmas staat onze rode Fiat Panda al op ons te wachten en diezelfde middag rijden we naar Nuoro, een bergstadje zo’n 190 km ten noorden van Cagliari. Vanuit onze kamer hebben we een prachtig uitzicht op de huizen die tegen de berghelling zijn gebouwd en dat is leuk wakker worden ’s ochtends. We hebben een kamer zonder ontbijt en gaan de eerste ochtend naar Café Manconi. Dit bevalt zo goed, dat we hier alle vier de ochtenden ontbijten en we ons even echte locals voelen als ze de tweede dag al precies weten wat we willen eten. Een van de hoogtepunten van ons verblijf in Nuoro, is ons bezoek aan Orgosolo, waar sinds de jaren zestig de muren van de hoofdstraat het canvas zijn voor kubistisch aandoende muurschilderingen (murales), met als belangrijkste thema’s de Sardijnse vrijheidsstrijd en de politiek (nationaal en internationaal). We kijken onze ogen uit tijdens onze wandeling door het dorp. Diezelfde dag bezoeken we ook het Complesso Nuragico Romanzesu, een Nuragendorp uit de Bronstijd. Hoewel er niet veel meer overeind staat, kun je je toch een aardig beeld vormen van hoe het er eens uitzag.

Santa Teresa Gallura, Garibaldi en rotsen

Na een paar dagen in de bergen, is het tijd voor de kust. We rijden naar ons B&B in Santa Teresa Gallura, een kleine kustplaats in het uiterste noorden van Sardinië. Onderweg stoppen we in Palau om de Capo d’Orso te bekijken. Na een warme klim naar boven, kunnen we genieten van het prachtige uitzicht en zien we de Berenrots van dichtbij. Het is een rotsformatie die door de wind in de vorm van een beer is uitgesleten. Na dit leuke uitstapje rijden we verder naar B&B Domus de Janas waar we hartelijk worden ontvangen door Daria en Simone. Ze geven ons tips over waar we het beste kunnen eten en wat we allemaal kunnen doen in de omgeving, en leiden ons rond in hun schitterende huis met twee dakterrassen en een geweldig zonneterras. We genieten hier vooral van de schitterende stranden en onze dagtrip naar Isola Maddalena en Isola Caprera. De held van het Risorgimento, Giuseppe Garibaldi, kocht het laatste eiland om van zijn pensioen te genieten. Helaas zijn we er op een maandag, dus kunnen we zijn huis niet bezoeken maar we kunnen wel naar het Garibaldi Memorial, een fort op een hoge rots met wederom een adembenemend uitzicht op de Sardijnse kust en het ruige landschap.

Alghero en pecorino

Onze volgende halteplaats is Alghero. Op weg naar deze middeleeuwse citadel stoppen we nog in Castelsardo, waar we een verrukkelijke lunch eten met geweldig uitzicht op zee. In Alghero hebben we via AirBnB een appartement gehuurd, in een levendige straat aan de rand van het centro storico. We maken een uitstapje naar Bosa, een kleine, gezellige havenplaats en luieren op het strand. Onze laatste dag in Alghero brengen we in het oude centrum door. We slenteren door de straatjes, genieten van een fruitcocktail in de zon en vergapen ons aan alle leuke straatjes. We besluiten deze ontspannen dag in Trattoria Cavour, waar we heerlijke Sardijnse specialiteiten voorgeschoteld krijgen, zoals malse porcheddu (speenvarken) en ravioli met pecorino.

Villasimius, pranzo domenicale en Cagliari

We besluiten ons Sardijnse avontuur in de levendige kustplaats Villasimius, in een AirBnB appartement. Het is zo’n vier uur rijden vanaf Alghero, dus maken we geen tussenstop, maar lunchen we dichtbij Villasimius aan het strand. Helaas laat de zon zich deze laatste dagen niet zo veel zien, maar dat mag de pret niet drukken. Op zondag gaan we naar Cagliari, om de stad te bekijken maar vooral om inkopen te doen bij de Tezenis, vaste prik als we in Italië zijn. We beginnen onze middag Cagliari met een traditionele pranzo domenicale en verzadigd gaan we op zoek naar de Tezenis. Tot onze verbazing is zondag in Cagliari ook echt zondag. De winkels zijn gesloten (in tegenstelling tot wat we lazen op o.a. tezenis.it) en de straten nagenoeg leeg. Hoe anders dan in de andere grotere Italiaanse steden waar we geweest zijn. Hoewel we alle ruimte hebben om lekker door te stad te wandelen, vinden we het ook een beetje jammer dat we de Tezenis dit jaar moeten missen. Dit gevoel raken we gelukkig snel weer kwijt aan het strand tijdens onze laatste twee vakantiedagen. Met tegenzin stappen we dan ook woensdag weer in het vliegtuig naar Nederland.

 

Sardinië heeft een speciaal plekje in ons hart veroverd. Het eiland is ruig en verwelkomend tegelijk. Van het woeste rotsachtige berglandschap tot de schitterende witte stranden met azuurblauwe zee, van de toeristische kustplaatsen tot de artistieke bergdorpen, van de pane carasau tot de vermentino en cannonau. We kunnen dan ook niet wachten om weer terug te gaan!

Zes jaar later

Afgelopen 5 juli was het alweer zes jaar geleden dat ik Rianne Aarts Taaldiensten inschreef bij de Kamer van Koophandel in Utrecht. Die zes jaar zijn voorbijgevlogen. Tijd voor een korte terugblik.

Vakgebieden bepalen

Wel juridisch, geen medisch, wel toeristisch, geen technisch, wel culinair maar zeker geen automotive. In de eerste drie jaar heb ik met vallen en opstaan geleerd welke vakgebieden ik moet omarmen en welke ik beter links kan laten liggen. Vers van de universiteit denk je dat je alles kunt, maar gaandeweg kom je erachter welke teksten je het beste liggen. Ik bijt me graag vast in een tekst vol juridische termen en het water loopt me in de mond als ik een recept aan het vertalen ben. Met medische en technische teksten kan ik echter niet overweg, dus neem ik ze ook niet aan.

Grenzen aangeven

Vol enthousiasme greep ik de eerste drie jaar alles aan wat op mijn pad kwam: een vertaalopdracht hier, een correctieklus daar, dan weer een cursus, dan weer een netwerkevenement. Dat brak me op een gegeven moment op, zo erg dat ik een half jaar niet heb kunnen werken: een burn-out. Nu zal ik niet zo snel zeggen dat de burn-out het beste is dat me ooit is overkomen, maar het heeft me wel geleerd om mijn grenzen beter te bewaken en dat ik best wel eens ‘nee’ mag zeggen om vervolgens aan mijn dromen te werken.

De ultieme droom

Een van die dromen is het vertalen van boeken en die is uitgekomen! Inmiddels ben ik aan mijn derde boekvertaling bezig, waar ik enorm van geniet. Verder droom ik er al jaren van om ook zelf boeken uit te brengen. Zoals inmiddels wel duidelijk is, ben ik dol op fantasy en in mijn hoofd staan een paar verhalen te trappelen om opgeschreven te worden. Op naar een (nabije) toekomst waarin mijn geld verdien met het vertalen van boeken, juridische, toeristische en culinaire teksten en met het schrijven en publiceren van mijn eigen fantasyseries.

Zes jaar later ben ik nog steeds blij, misschien wel blijer zelfs, met de beslissing die ik op 5 juli 2010 genomen heb. Op naar nog vele mooie jaren als zzp’er!