2 boekvertalingen en een bruiloft

De afgelopen maanden heb ik mijn website eigenlijk een beetje links laten liggen. Gelukkig zijn daar drie heel goede redenen voor.

Dralon

Samen met collegavertaalster Dorette Zwaans ben ik op avontuur in de omgekeerde wereld van Dralon. Een wereld vol stokoude en ondeugende tovenaars, vreemde postbodes, welkomstschoenen, raadsels en betoverde klokken.

Dralon is geschreven door M.C. Willems, het pseudoniem van Mila Torro, een Italiaanse illustratrice met een onuitputtelijke fantasie die een aantal jaar geleden heeft besloten haar schrijversdroom waar te maken. Het boek vertelt over drie Londense kinderen die samen met een eigenzinnige wetenschapster de sterfelijke wereld en de omgekeerde wereld moeten redden van een verschrikkelijke tovenaar. Ze beleven de waanzinnigste avonturen en ontmoeten de vreemdste figuren. Een heerlijk boek om te lezen en om te vertalen!

lijken in de kast

Van Dralon reisde ik regelmatig naar een niet nader gespecificeerde galerijflat in Milaan, voor het vervolg op Recami’s De galerijflat. Samen met een andere collegavertaalster, Hilda Schraa, heb ik intens meegeleefd met het wel en wee van meneer Consonni, meneer De Angelis, Juffrouw Mattei-Ferri en de andere bewoners van de galerijflat in Lijken in de kast. Dit spannende, grappige en meeslepende vervolg verschijnt eind oktober bij Serena Libri en is zeker de moeite waard. Meer informatie volgt snel, maar je kunt vast een kijken nemen bij de uitgeverij.

Een bruiloft

En als ik niet in Dralon of in de galerijflat was, was ik druk bezig mijn eigen bruiloft te plannen. Op 8 augustus vieren mijn koffiebrander en ik de liefde, na 15 jaar verkering en 5 jaar Las Vegas wedded bliss. Van ringen tot een jurk, van een trouwtaart tot een DJ, inmiddels hebben we bijna alles van ons lijstje af kunnen strepen en zijn we nu vooral aan het aftellen. De dag na het grote feest stappen we in de trein voor een huwelijksstedentrip naar Berlijn. Dus tussendoor probeer ik ook mijn Duits bij te schaven!

Italiaanse fantasy II – Il Mangianomi

Zo’n drie jaar geleden beloofde ik in een blogpost dat ik regelmatig mijn favoriete Italiaanse fantasyromans in het zonnetje zou zetten. Eindelijk maak ik die belofte waar!
Ik trap af met het duistere sprookje dat mijn hart heeft gestolen: Il Mangianomi van Giovanni De Feo (Salani Editore, 2010).

“Una caccia spietata in boschi d’incubo. Un horrer fiabesco, un viaggio nel nostro immaginario più oscuro.”

[“Een meedogenloze jacht in nachtmerrieachtige bossen. Een sprookjesachtige horror, een reis door onze donkerste verbeelding.”]

Deze zin was mijn eerste kennismaking met dit boek en het begin van een indrukwekkend leesavontuur. Il Mangianomi (De Nameneter) is het eerste libro di fantascienza van Giovanni De Feo. De in Genova geboren schrijver werkte eerst als scenarioschrijver en als docent op internationale scholen in Amsterdam en Londen. Zijn ervaring als scenarioschrijver werkt hem absoluut niet tegen in dit boek. De veelal duistere scènes zijn meeslepend beschreven en het is vaak net of je zelf in het Ducato di Acquaviva bent.

Namen zijn van levensbelang

Il Mangianomi staat centraal. Het is een ongrijpbaar wezen dat alles op zijn pad van zijn of haar naam ontdoet. Of het nu mensen, dieren, huizen of planten zijn. Als Il Mangianomi langs is geweest, weten ze geen van allen meer wie of wat ze zijn. Het is dan ook niet helemaal toevallig dat namen een belangrijke rol spelen in dit verhaal. Zo is daar Magubalik met zijn drie honden, Maag, Uba en Lik, de Conte (graaf) di Torrespacca, de valk Gringiasangue en de stad Città dei Nomi. (Wat een leuke uitdaging zou het zijn om die namen te vertalen voor een Nederlandse uitgave!) En stuk voor stuk raken ze hun naam kwijt aan Il Mangianomi. Stel je voor hoe het zou zijn om je naam kwijt te raken, want wie ben je zonder je naam? En wat als jij je naam niet kwijt bent, maar als de rest van de wereld jouw naam kwijt is, wat dan?

In dit boek onderzoekt De Feo deze existentiële vragen en dat onderzoek heeft hij in een fascinerend, duister fantasyverhaal gegoten. Al zijn personages heb ik in mijn hart gesloten, zelfs Il Mangianomi, want De Feo weet ook dit monster iets herkenbaars mee te geven.

Dankzij de soepele vertelwijze word je het verhaal ingezogen en groei je samen met Magubalik, de held van het verhaal, van einzelgänger naar held naar uitgestotene die uit moet vogelen wie hij nu eigenlijk is. Het is in feite een bildungsroman met alle ingrediënten van een spannend sprookje: een held, een jonkvrouw die gered moet worden, een schurk, hulp uit onverwachte hoek en dieren met menselijke eigenschappen.

Kortom, het boek is niet alleen een fijn tijdverdrijf, maar ook een reis, een ontdekkingstocht en een onderzoek naar identiteit.

Aankondiging: De galerijflat

Deze week verschijnt mijn derde boekvertaling voor Serena Libri: De galerijflat van Francesco Recami. Deze detective verscheen in 2011 als La casa di ringhiera bij Sellerio Editore in Italië en wordt in Nederland door Serena Libri Amsterdam uitgegeven.

 

Verzamelwoede en alcoholisten

Amedeo Consonni, gepensioneerd stoffeerder, woont in een galerijflat. In zijn vrije tijd houdt hij zich bezig met zijn verzameling nieuwsberichten over moordzaken. Hij ziet zichzelf inmiddels als een expert op dit gebied en waagt zich zelfs aan het oplossen van enkele van de gruwelijkste moordzaken. Zoals de zaak van de Sfinx: een amateuregyptoloog, een verzamelaar net als Consonni, wordt dood aangetroffen in zijn appartement en zijn stoffelijk overschot is in de houding van de Sfinx gepositioneerd. Wie de verantwoordelijke is, is een raadsel. Maar dat is niet het enige raadsel waar Consonni zich mee bezighoudt. Dichter bij huis, in de galerijflat, gebeuren ook geheimzinnige dingen. Zo is de alcoholverslaafde vader van Gianmarco en Margherita spoorloos verdwenen, lijkt de zoveelste ruzie tussen Erika en Antonio een fatale afloop te hebben en gedraagt De Angelis zich wel erg vreemd rondom zijn geliefde Opel. En vergeet Enrico niet, Consonni’s kleinzoon, die op de een of andere manier in deze kwalijke zaken verwikkeld raakt.

Ook de deur van het huis ernaast zat niet goed dicht, hij stond half open.
Het was behoorlijk donker in die kleine kamer, maar op een gegeven moment zag Enrico een compleet bezwete meneer,
die een mevrouw zonder broek en zonder ondergoed in een grote donkere vuilniszak probeerde te stoppen.

De galerijflat ligt vanaf 20 oktober in de boekhandel en is natuurlijk ook bij Serena Libri te bestellen.

Mooi, ruig en verrassend Sardinië

Na een lange en leuke vertaalzomer, vlieg ik begin september met mijn vriend naar Sardinië. Gewapend met de Lonely Planet, een e-reader vol boeken en een koffer vol zomerkleren beginnen we onze ontdekkingstocht. De afgelopen jaren hebben we Italië van onder tot boven verkend, met als absolute hoogtepunten onze vakanties op Sicilië en in Puglia, en we verheugen ons op dit nieuwe avontuur.

Nuoro, murales en strand

We vliegen van Amsterdam via Rome naar Cagliari. Op vliegveld Elmas staat onze rode Fiat Panda al op ons te wachten en diezelfde middag rijden we naar Nuoro, een bergstadje zo’n 190 km ten noorden van Cagliari. Vanuit onze kamer hebben we een prachtig uitzicht op de huizen die tegen de berghelling zijn gebouwd en dat is leuk wakker worden ’s ochtends. We hebben een kamer zonder ontbijt en gaan de eerste ochtend naar Café Manconi. Dit bevalt zo goed, dat we hier alle vier de ochtenden ontbijten en we ons even echte locals voelen als ze de tweede dag al precies weten wat we willen eten. Een van de hoogtepunten van ons verblijf in Nuoro, is ons bezoek aan Orgosolo, waar sinds de jaren zestig de muren van de hoofdstraat het canvas zijn voor kubistisch aandoende muurschilderingen (murales), met als belangrijkste thema’s de Sardijnse vrijheidsstrijd en de politiek (nationaal en internationaal). We kijken onze ogen uit tijdens onze wandeling door het dorp. Diezelfde dag bezoeken we ook het Complesso Nuragico Romanzesu, een Nuragendorp uit de Bronstijd. Hoewel er niet veel meer overeind staat, kun je je toch een aardig beeld vormen van hoe het er eens uitzag.

Santa Teresa Gallura, Garibaldi en rotsen

Na een paar dagen in de bergen, is het tijd voor de kust. We rijden naar ons B&B in Santa Teresa Gallura, een kleine kustplaats in het uiterste noorden van Sardinië. Onderweg stoppen we in Palau om de Capo d’Orso te bekijken. Na een warme klim naar boven, kunnen we genieten van het prachtige uitzicht en zien we de Berenrots van dichtbij. Het is een rotsformatie die door de wind in de vorm van een beer is uitgesleten. Na dit leuke uitstapje rijden we verder naar B&B Domus de Janas waar we hartelijk worden ontvangen door Daria en Simone. Ze geven ons tips over waar we het beste kunnen eten en wat we allemaal kunnen doen in de omgeving, en leiden ons rond in hun schitterende huis met twee dakterrassen en een geweldig zonneterras. We genieten hier vooral van de schitterende stranden en onze dagtrip naar Isola Maddalena en Isola Caprera. De held van het Risorgimento, Giuseppe Garibaldi, kocht het laatste eiland om van zijn pensioen te genieten. Helaas zijn we er op een maandag, dus kunnen we zijn huis niet bezoeken maar we kunnen wel naar het Garibaldi Memorial, een fort op een hoge rots met wederom een adembenemend uitzicht op de Sardijnse kust en het ruige landschap.

Alghero en pecorino

Onze volgende halteplaats is Alghero. Op weg naar deze middeleeuwse citadel stoppen we nog in Castelsardo, waar we een verrukkelijke lunch eten met geweldig uitzicht op zee. In Alghero hebben we via AirBnB een appartement gehuurd, in een levendige straat aan de rand van het centro storico. We maken een uitstapje naar Bosa, een kleine, gezellige havenplaats en luieren op het strand. Onze laatste dag in Alghero brengen we in het oude centrum door. We slenteren door de straatjes, genieten van een fruitcocktail in de zon en vergapen ons aan alle leuke straatjes. We besluiten deze ontspannen dag in Trattoria Cavour, waar we heerlijke Sardijnse specialiteiten voorgeschoteld krijgen, zoals malse porcheddu (speenvarken) en ravioli met pecorino.

Villasimius, pranzo domenicale en Cagliari

We besluiten ons Sardijnse avontuur in de levendige kustplaats Villasimius, in een AirBnB appartement. Het is zo’n vier uur rijden vanaf Alghero, dus maken we geen tussenstop, maar lunchen we dichtbij Villasimius aan het strand. Helaas laat de zon zich deze laatste dagen niet zo veel zien, maar dat mag de pret niet drukken. Op zondag gaan we naar Cagliari, om de stad te bekijken maar vooral om inkopen te doen bij de Tezenis, vaste prik als we in Italië zijn. We beginnen onze middag Cagliari met een traditionele pranzo domenicale en verzadigd gaan we op zoek naar de Tezenis. Tot onze verbazing is zondag in Cagliari ook echt zondag. De winkels zijn gesloten (in tegenstelling tot wat we lazen op o.a. tezenis.it) en de straten nagenoeg leeg. Hoe anders dan in de andere grotere Italiaanse steden waar we geweest zijn. Hoewel we alle ruimte hebben om lekker door te stad te wandelen, vinden we het ook een beetje jammer dat we de Tezenis dit jaar moeten missen. Dit gevoel raken we gelukkig snel weer kwijt aan het strand tijdens onze laatste twee vakantiedagen. Met tegenzin stappen we dan ook woensdag weer in het vliegtuig naar Nederland.

 

Sardinië heeft een speciaal plekje in ons hart veroverd. Het eiland is ruig en verwelkomend tegelijk. Van het woeste rotsachtige berglandschap tot de schitterende witte stranden met azuurblauwe zee, van de toeristische kustplaatsen tot de artistieke bergdorpen, van de pane carasau tot de vermentino en cannonau. We kunnen dan ook niet wachten om weer terug te gaan!

Zes jaar later

Afgelopen 5 juli was het alweer zes jaar geleden dat ik Rianne Aarts Taaldiensten inschreef bij de Kamer van Koophandel in Utrecht. Die zes jaar zijn voorbijgevlogen. Tijd voor een korte terugblik.

Vakgebieden bepalen

Wel juridisch, geen medisch, wel toeristisch, geen technisch, wel culinair maar zeker geen automotive. In de eerste drie jaar heb ik met vallen en opstaan geleerd welke vakgebieden ik moet omarmen en welke ik beter links kan laten liggen. Vers van de universiteit denk je dat je alles kunt, maar gaandeweg kom je erachter welke teksten je het beste liggen. Ik bijt me graag vast in een tekst vol juridische termen en het water loopt me in de mond als ik een recept aan het vertalen ben. Met medische en technische teksten kan ik echter niet overweg, dus neem ik ze ook niet aan.

Grenzen aangeven

Vol enthousiasme greep ik de eerste drie jaar alles aan wat op mijn pad kwam: een vertaalopdracht hier, een correctieklus daar, dan weer een cursus, dan weer een netwerkevenement. Dat brak me op een gegeven moment op, zo erg dat ik een half jaar niet heb kunnen werken: een burn-out. Nu zal ik niet zo snel zeggen dat de burn-out het beste is dat me ooit is overkomen, maar het heeft me wel geleerd om mijn grenzen beter te bewaken en dat ik best wel eens ‘nee’ mag zeggen om vervolgens aan mijn dromen te werken.

De ultieme droom

Een van die dromen is het vertalen van boeken en die is uitgekomen! Inmiddels ben ik aan mijn derde boekvertaling bezig, waar ik enorm van geniet. Verder droom ik er al jaren van om ook zelf boeken uit te brengen. Zoals inmiddels wel duidelijk is, ben ik dol op fantasy en in mijn hoofd staan een paar verhalen te trappelen om opgeschreven te worden. Op naar een (nabije) toekomst waarin mijn geld verdien met het vertalen van boeken, juridische, toeristische en culinaire teksten en met het schrijven en publiceren van mijn eigen fantasyseries.

Zes jaar later ben ik nog steeds blij, misschien wel blijer zelfs, met de beslissing die ik op 5 juli 2010 genomen heb. Op naar nog vele mooie jaren als zzp’er!

Thuiswerkvoordeel: vrije muziekkeuze II

Eind 2015 schreef ik al over mijn liefde voor Radio 2 en hoe fijn het is om zelf te kiezen waar je naar luistert, omdat je thuiswerkt. Ook in 2016 staat de radio weer vaak aan, maar dat is niet het enige waar ik naar luister. Soms blijft de radio uit en gaat Apple Music aan.

Harmonieuze pianoklanken

Afhankelijk van de tekst waar ik aan werk, kies ik het muziekgenre waar ik naar wil luisteren. Nu hou ik vooral van classic rock en klassieke muziek, dus is de keus snel gemaakt. Ik luister ook graag naar Italiaanse artiesten, maar tijdens het vertalen leidt dat vaak te veel af. Meestal kies ik voor klassieke pianomuziek: instrumentaal, harmonieus en dus kalmerend. Bij het vertalen van een ingewikkelde tekst is het al druk genoeg in mijn hoofd en dan komen de mooie pianoklanken van bijvoorbeeld Ludovico Einaudi als geroepen. De mooiste vertalingen komen als vanzelf uit mijn toetsenbord gerold.

The Boss

Wanneer ik even pauze neem van mijn vertaal- of correctiewerk en met mijn administratie aan de slag ga, mailtjes beantwoord, schrijf of gewoon even door mijn kantoor dans om mijn spieren los te maken, zet ik de klassieke muziek uit en de classic rock aan. Als je dan mijn kantoor binnenkomt, is de kans groot dat je getrakteerd wordt op de geweldige muziek van een mijn mijn favoriete artiesten: Bruce Springsteen. Sinds mijn vijftiende (inmiddels al mijn halve leven!) ben ik fan van het prachtige gitaarspel en de intens mooie stem van deze man en van de heerlijke muziek van de E-Street Band. Op Pinkpop 2012 zag ik hem voor het eerst live in actie en dinsdag 14 juni had ik het geluk hem voor de tweede keer te zien, samen met mijn vriend. Wat een bijzondere ervaring was dat, zo bijzonder dat ik hier wel even op kan teren (en dat ik er niet over uitgesproken raak!). De laatste tijd klinkt dus geregeld de speellijst van dat concert uit mijn boxen.

Gelukkig heeft mijn koffiebrandende vriend grotendeels dezelfde muzieksmaak en kunnen we na een dag vertalen, koffiebranden en andere werkzaamheden samen door de woonkamer dansen!

Benieuwd naar hoe vertalingen gemaakt op klassieke muziek lezen? Vraag dan nu een offerte aan en ervaar het zelf.

Pieken en dalen

In online vertalersgroepen en tijdens offline netwerkborrels is het een terugkerend onderwerp: het is hollen of stilstaan. Dit geldt overigens niet alleen voor vertalers, maar voor alle soorten freelancers en ook voor mensen in loondienst, directeuren, winkeleigenaren en fotomodellen. Eigenlijk kent iedereen het wel, het ene moment kom je om in het werk en het andere moment is het akelig stil. Inmiddels werk ik alweer zes jaar als zelfstandig vertaler en heb ik genoeg super drukke periodes gehad, maar ook periodes waarin het een stuk stiller was. En dat went nooit.

Paniek!

Aan het begin van een stille periode denk je nog: ‘Wat fijn, nu heb ik eindelijk tijd om mijn administratie bij te werken/dat ene boek te lezen/te gaan sporten/etc.’ Maar na een paar dagen van relatieve rust begint de onzekerheid: ‘Werkt mijn e-mail nog wel?’ ‘Zijn ze me vergeten?’ ‘Ben ik nu al ingeruild voor een ander?’ Oftewel, er schieten allemaal weinig productieve en motiverende gedachten door je hoofd, die eigenlijk helemaal geen hout snijden. En dat is jammer, want zo hou je minder tijd en energie over voor die dingen die je wilde gaan doen en waar je niet meer aan toe komt, zodra die grote opdracht binnenkomt. Na een dal volgt immers altijd een piek.

De oplossing

Ook ik heb in de rustigere periodes last van ongegronde paniek. Gelukkig lukt het me de laatste tijd aardig om dat om te zetten in iets leukers en nuttigers. Zoals het bijwerken van mijn website en portfolio bijvoorbeeld, of het schrijven van blogs, zodat er een paar klaarliggen voor wanneer het weer drukker is, of mijn vakkennis bijwerken door te lezen over vertalen, Italië, taal en literatuur. En momenteel begeef ik me langzaam maar zeker op het schrijverspad. Aan het begin van dit jaar heb ik een aantal boeken gekocht van de Schrijfbibliotheek, die ik nu aan het lezen ben. Over verhaalopbouw, het creëren van je eigen fantasywereld, redigeren voor schrijvers en storytelling. Mijn goede voornemen voor dit jaar is namelijk dat ik eindelijk eens dat verhaal ga schrijven waar ik al tijden mee rondloop. Dat ik eindelijk eens die fantasywereld op papier zet, die in mijn hoofd steeds concretere vormen aanneemt. Dat ik er eindelijk voor uitkom dat ik niet alleen heel graag boeken vertaal, maar dat ik ze ook wil schrijven. Zo, nu kom ik er niet meer onderuit.

Zorg er dus voor dat je tijdens die dalen een project hebt waar je je mee bezig kunt houden. Dat kan schrijven zijn, maar ook het lezen van die stapel boeken die er nog lag, of een cursus volgen. Door jezelf ook uit te dagen in de stille periodes, zorg je ervoor dat die rare beklemmende gedachten geen kans krijgen en tegelijkertijd werk je aan je vaardigheden, wat weer van pas komt tijdens de drukke tijden!

Dat ik dit jaar een groot voornemen wil vervullen, betekent niet dat ik geen ruimte heb voor nieuwe vertaalopdrachten. Integendeel, want mijn hart ligt ook bij het vertalen. Dus heeft u een Italiaanse tekst die u graag naar het Nederlands vertaald wilt hebben, of een Nederlandse akte waar u een Italiaanse vertaling van nodig heeft? Neem dan contact met me op of vraag direct een offerte aan.

Italiaans leeslijstje

Zoals ik al eerder bekende, ben ik dol op fantasyliteratuur en op mijn leesstapel ligt altijd wel een fantasyroman. Maar dit betekent niet dat ik geen oog heb voor andere boeken. Integendeel, want ik lees zo’n beetje alles wat los en vast zit. Zelfs de koffievakbladen van mijn vriend zijn niet veilig. Net als veel andere leesfanaten, lees ik meerdere boeken tegelijk. Meestal ben ik bezig in een fantasyroman, een Nederlands (vertaald) boek en een Italiaanse uitgave. Het liefst lees ik moderne Italiaanse literatuur, of een giallo of een libro di fantascienza. Hieronder een klein overzicht van de Italiaanse titels van de afgelopen tijd.

Antonio Manzini Non è stagione (Sellerio, 2015) en Era di maggio (Sellerio, 2015)

Dit zijn alweer deel 3 en deel 4 in de serie over Rocco Schiavone. (Deel twee, La costola di Adamo, vertaalde ik voor Serena Libri). In deze twee boeken komen we meer te weten over het verleden van Rocco, kijken we toe hoe Rocco
een ingewikkelde ontvoeringszaak oplost, een nieuwe huisgenoot krijgt, een moord in de gevangenis onderzoekt en huilen we met hem en zijn Romeinse vrienden mee als zich een onvoorstelbare tragedie voltrekt. Net als de vorige twee delen, zijn ook deze lekker vlot geschreven met mooie (doch deprimerende beschrijvingen) van de eeuwige sneeuw in Aosta en scherpe dialogen.

Gianluca Morozzi Radiomorte (Ugo Guanda Editore, 2014)

Toen ik de achterkant van dit boek las, was ik meteen verkocht: ‘Kijk eens naar hoe de familie Colla de zaal binnenkomt. Kijk hoe ze hun plek innemen en gaat zitten, mooi, glimlachend en goed gekleed. Kijk en prent deze foto van de perfecte familie met de perfecte glimlach in je geheugen. Het is de laatste keer dan je ze samen zult zien.’ In dit boek staat de familie Colla centraal, een perfecte familie. Ze geven hun zoveelste radio-interview en alles lijkt op rolletjes te lopen, tot de diskjockey aankondigt dat ze dan wel met zijn vieren binnenkwamen, maar dat er slechts drie de studio weer zullen verlaten. Het boek leest als een film, compleet met zeer beeldende scènes, onverwachte plotwendingen en bizarre onthullingen. Morozzi kent geen genade en legt zijn personages helemaal bloot, the good, the bad and the ugly. Een echte Italiaanse noir dus, die nog lang door mijn hoofd gespookt heeft.

Clea Benedetti Il guerriero dell’eternità (Fabbri Editori, 2014)

De schrijfster was pas achttien toen ze deze dieselpunk fantasy schreef. Dit is het verhaal van Dunter, die erachter komt dat hij een essentieel onderdeel uitmaakt van een millennia oude cyclus. Het is het aloude verhaal over de balans tussen goed en kwaad, tussen donker en licht, in een wereld vol vreemde wezens, nieuwe energiebronnen en mensen met hun eigen agenda. Na het lezen van de laatste bladzijde weet je dat er nog delen zullen volgen, de reis van Dunter is nog maar net begonnen. Het verhaal is interessant en de wereld zit goed in elkaar. Toch lukte het me niet om echt in het boek op te gaan, omdat de schrijfster op een aantal punten te gehaast te werk gaat. Belangrijke omslagpunten in de reis van de held worden afgeraffeld en veldslagen lijken na twee pagina’s al gewonnen te zijn. Misschien dat er in het volgende deel wat meer aandacht besteed wordt aan de details, zodat je niet het idee hebt dat je achter de feiten aanloopt tijdens het lezen.

Lorenzo Licalzi L’ultima settimana di settembre (Rizzoli, 2015)

Wat heb ik gelachen tijdens het lezen van deze roman, hoewel het in feite helemaal niet zo’n grappig verhaal is. Schrijver Pietro Rinaldi is tachtig en besluit dat het genoeg is. Hij is klaar met het leven, het is tijd om eruit te stappen. Helaas gooit een reeks dramatische gebeurtenissen roet in het eten en voor hij het weet, maakt hij met zijn vijftienjarige kleinzoon Diego en Sid, de enorme hond, een roadtrip van Genova naar Rome. Het wordt een reis vol pijnlijke en zoete herinneringen waarin Pietro en Diego zichzelf en elkaar goed leren kennen. Alle ingrediënten voor een zoetsappig boek, maar niets is minder waar. Dankzij de subtiele ironie en humor van Licalzi, heeft de roman precies de juiste balans tussen luchtigheid en zwaarmoedigheid, tussen zelfspot en naastenliefde, tussen dood en leven. Een roman die ik maar wat graag zou willen vertalen!

In de boekenkast staan alweer nieuwe Italiaanse boeken klaar om gelezen te worden en dat is absoluut geen straf nu de lente eindelijk lijkt door te zetten!

Studiedag Italiaans

Als beëdigd vertaler ben je verplicht om elke vijf jaar 80 PE-punten te halen (permanente educatie), wil je na die vijf jaar je inschrijving in het RBTV kunnen verlengen. In augustus 2015 heb ik mijn inschrijving verlengd, dus moet ik opnieuw 80 PE-punten verzamelen. En eigenlijk is dat helemaal geen straf. Op een studiedag leer je weer nieuwe dingen, doe je nieuwe inzichten op en kun je weer even bijpraten met collega’s. Dit jaar organiseerde KTV Kennisnet weer een studiedag Italiaans, over het vertalen van financiële documenten. Nu zijn cijfers nooit mijn sterkste punt geweest (ik ben niet voor niets de talenkant op gegaan), maar de tekst rondom die cijfers vind ik wel interessant, dus treinde ik op 1 april naar Amersfoort.

Accountants zijn helemaal niet saai

Het programma bestond uit twee delen: ’s morgens een lezing/presentatie van accountant Alex Duijnisveld, over de verschillen tussen Italiaanse en Nederlandse bedrijfsvormen, de terminologie van jaarrekeningen en statuten en allerlei andere financiële documenten en ’s middags een intensieve vertaalworkshop onder leiding van Francesca Sfondrini, waarin we een deel van een Italiaanse jaarrekening en een bankgarantie hebben vertaald  en een terminologielijst hebben opgesteld.

Een van de redenen waarom ik economie heb laten vallen op het atheneum, is dat het maar niet lukte om echt te blijven luisteren naar de uitleg van de docenten. Of dat nu aan de methode van de docenten lag of gewoon aan mij, laat ik even in het midden. Ik was er dan ook huiverig voor dat mijn gedachten ook nu weer na een kwartier zouden afdwalen naar leukere dingen. Niet bleek gelukkig minder waar. Alex wist op een heldere en boeiende manier al die financiële termen uit te leggen, die ik als tiener zo ontzettend saai vond. En dit keer is de kennis ook blijven hangen.

Kapitaal, aandelen en bankgaranties

De uitleg van Alex kwam goed van pas tijdens het middagprogramma. Thuis hadden we de teksten al een keer vertaald en het nodige onderzoek gedaan op internet. Toch waren er nu weer genoeg dingen die we anders zouden doen, omdat we meer context hadden bij al die Italiaanse en Nederlandse begrippen. Tijdens het bespreken van de teksten, hebben we direct een begrippenlijst aangelegd, die de accountant nog even heeft nagekeken.

Op de studiedag heb ik niet alleen veel geleerd, maar ook weer bijgepraat met collega’s en nieuwe mensen leren kennen. Rond een uur of 17 stapte ik dan moe maar voldaan en geïnspireerd in de trein naar Utrecht, klaar om mijn tanden in een financiële tekst te zetten.

Heeft u een contract, statuten, een jaarverslag of een ander financieel Italiaans document liggen dat u graag vertaald zou willen hebben? Neem dan even contact met me op en dan help ik u graag verder.

Netwerk Vertalers Italiaans

Sinds een paar jaar ben ik lid van het Netwerk Vertalers Italiaans. Het NVI is een samenwerkingsverband van vertalers en tolken Italiaans in Nederland.

Waarom het NVI?

Aan het begin van mijn carrière als vertaalster Italiaans, ben ik tijdens een zoektocht op internet al eens op de site van het NVI terechtgekomen. Het idee van een groep collega’s om je heen met wie je kunt sparren over lastige vertaalproblemen, opdrachtgevers en bijscholing en met wie je gewoon gezellig kunt borrelen, sprak me enorm aan. Toch heeft het nog 2,5 jaar geduurd voor ik me professioneel genoeg voelde om me aan te melden. Eerder was ik bang dat ik nog niet veel in te brengen had en nu denk ik: ‘Had ik me maar eerder aangemeld’, want juist dat contact met collega’s is zo belangrijk als je net begint! Mijn lidmaatschap heeft me dus al veel opgeleverd. Zo organiseert het Netwerk Vertalers Italiaans zelf ook bijscholingsbijeenkomsten (die doorgaans voor het Italiaans zeer dun gezaaid zijn), is iedereen altijd erg behulpzaam bij terminologievragen en kun je nog eens een opdracht doorspelen of binnenhalen via het Netwerk. Daarbij is het erg fijn om klanten die je zelf niet kunt helpen, door te verwijzen naar een collega die dat wel kan. Andere netwerkbijeenkomsten, vertaaldagen en cursusdagen zijn ook altijd een stuk gezelliger, omdat er altijd wel nog een NVI’er rondloopt.

Actief bijdragen

Het Netwerk Vertalers Italiaans is geen netwerk vol slapende leden. Iedereen moet een steentje bijdragen. Dat kan bijvoorbeeld door het schrijven van blogposts, het organiseren van borrels of bijscholingsbijeenkomsten, door de coördinatorrol te vervullen of door de social media te beheren. Ik ben sinds mijn eerste vergadering lid van de webredactie en samen met drie andere leden verantwoordelijk voor de website. Juist doordat iedereen zich inzet voor het Netwerk, is het leuk om lid te zijn. Een netwerk waarin niemand wat doet (behalve zeuren over wat er niet gedaan wordt), is namelijk niet echt motiverend.

Geïnteresseerd?

Ben je ook vertaler of tolk Italiaans en heb je wel oren naar een gezellig, professioneel en behulpzaam netwerk? Neem dan even een kijkje op de website: www.vertalersitaliaans.nl. Hier vind je meer informatie over onze activiteiten en onze leden, kun je onze blogs lezen en kun je een aanmeldverzoek insturen. Misschien zien we elkaar dan bij de volgende vergadering of borrel!